FERN-IS

[CS-TAG-IS] Halloween - 2011

posted on 08 Nov 2011 17:09 by fern-cubic4 in FERN-IS, FERN-TG

entry นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโตรงการ

 

============================================

 

[TAG-IS] Halloween – 2011

 

Timeline: 31 ตุลาคม 2554

 

Character: ศรันฉัตร(เฟิร์น) สิงหา(ออกัส) มณฑกาญจน์(โมรา) พลอยอรุณ(บีน) สิมิลัน(ปั้นทราย) นันทนัท(น้ำน่าน) แพรอรุณ(เท็น) กัญญ์ดา(กัญ) ณัฐปกรณ์(รัก) พันปิยะ(ตง) ศฤคาล(จอก) กัมปนาท(แสง) ฐณาธร(ก๊อก) วริสรา(เอพริล) เพียงนภา(เพียงฟ้า)

 

Entryที่เกี่ยวข้อง: [CS]Tag:Halloween by: แม่ครูเอม [Read] >> เอนทรี่ต้นทางค่ะ 

 

Note: เห็นครูเอมมาพักนึงแล้วค่ะ แต่เพิ่งมีโอกาสได้ทำ ช่างใจอยู่นานว่าจะทำอันไหนดี 555

 

ย้ำนะคะว่านี่เป็น IS ค่ะ (แต่กระนั้นเราก็อิงพื้นฐานจากความสัมพันธ์ในรุ่นอยู่แล้ว)

 

อนึ่ง ฟิคนี้ได้รับการรับรองจากผปค.เพียงบางส่วนนะคะ

 

ฝากผปค.ที่มีรายชื่อดังต่อไปนี้เช็คคาร์ด้วยค่า (ผปค.กัญ ผปค.เพียงฟ้า ผปค.แสง ผปค.บีน ผปค.รัก ผปค.น้ำน่าน ผปค.ปั้นทราย ผปค.จอก ผปค.ก๊อก)

 

อสอง ขอขอบคุณแม่ออกัสสำหรับช่วยทรงออกัสบางส่วนนะคะ (คาดไม่ถึงหลายจุดเหมือนกัน)

 

============================================

 

วันนี้เป็นวันแรกแห่งการเปิดเรียนในภาคการศึกษาที่2 ประจำปีการศึกษา2554

 

ฉันมาถึงห้องเรียนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อจะได้จัดแจงเอาหนังสือแบบฝึกหัดที่นำกลับไปทำช่วงปิดเทอมเก็บใส่ล็อกเกอร์ แล้วเอาหนังสือที่ยืมไปอ่านในช่วงปิดภาคการศึกษาไปคืนยังห้องสมุด พอกลับมาถึงห้องก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องมากันครบห้องแล้ว...

 

....ว่าแต่ มีอะไรตั้งอยู่บนโต๊ะอาจารย์กลางห้องนะ... 

 

ฉันเดินเข้าไปใกล้จนพอที่จะเห็นว่าภายในตะกร้าหวายใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะนั้น บรรจุไปด้วยลูกกวาดห่อด้วยกระดาษหลากสีสันราวกับอัญมณี พร้อมกับป้ายที่เขียนไว้ว่า ทานได้...

 

“เฟิร์นหยิบไปยัง” โมราถามยิ้มๆ

 

“ของขวัญต้อนรับวันเปิดเทอมมั้งจ๊ะเจ๊” น้ำน่านอธิบายเพิ่มเติม เมื่อเห็นฉันทำสีหน้าสงสัย “หยิบๆ ไปเหอะ น่านหยิบมาแล้วเม็ดนึง แต่ยังอิ่มอยู่เลยยังไม่ได้ทาน”

 

ฉันเลยนึกคล้อยตาม โรงเรียนนี้มักมีอะไรที่ฉันคาดไม่ถึงอยู่เสมอ บางทีนี่อาจจะเป็นของขวัญต้อนรับเปิดเทอมจริงอย่างที่น้ำน่านว่าก็ได้

 

อีกอย่าง เมื่อเช้ารีบๆ ได้ทานแค่ขนมปังปิ้งครึ่งแ่ผ่น ทานลูกอมให้มีน้ำตาลในเลือดหน่อยก็คงจะดี

 

ฉันมองดูลูกกวาดหลากสีสันอย่างพินิจพิจารณา ก่อนหยิบลูกกวาดสีฟ้าอ่อนแต้มด้วยลายจุดสีขาว สีฟ้าอ่อนจางที่แต้มช่างดูราวกับไอหมอกจางกลางฤดูหนาว อันเป็นฤดูที่ฉันชอบที่สุด แต่ยังไม่ทันที่จะได้แกะกิน เสียงกริ่งเคารพธงชาติก็ดังขึ้นมาก่อน ฉันเลยเก็บลูกกวาดไว้ในกระเป๋ากระโปรงแล้วเดินตามเพื่อนในห้องออกไป

 

============================================

 

ฉันเดินกลับขึ้นห้องมาอีกครั้งด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน แดดจัดทำฉันเกือบหน้ามืด อย่างที่ว่าไป เมื่อเช้าฉันแทบจะไม่ได้ทานเข้าเช้ามา กับเมื่อคืนฉันรีบอ่านหนังสือที่ยืมห้องสมุดมาจนกว่าจะได้เข้านอนก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่เข้าไปแล้ว

 

สองมือวักน้ำหวังจะให้คลายอาการวิงเวียนที่เป็นอยู่ พอจะหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรง นิ้วก็สัมผัสยังเม็ดกลมๆ ของลูกอมที่ฉันเพิ่งนึกออกว่าได้หยิบมาจากตะกร้าหวายหน้าห้องเรียนตอนเช้า

 

วันนี้ทางโรงเรียนมีประชุมอาจารย์ เลยทำให้งดการเรียนการสอนตลอดวัน ฉันเลยคิดว่าหากจะทานลูกอมซักเม็ดแล้วแอบนอนงีบเอาแรงหน่อยซักสิบนาทีก่อนตื่นมาอ่านหนังสือ คงจะไม่มีใครว่าละมั้ง

 

“ไม่ได้ทานข้าวมาอีกแล้วเหรอจ๊ะ ถ้าหิว เอาบะหมี่ถ้วยของบีนมั้ย เดี๋ยวบีนหยิบให้” บีนถามฉันทันทีที่ทรุดตัวนั่ง

 

“ทานจ้ะ แต่ทานมาไม่มากน่ะ พอดีเรารีบออกจากบ้านน่ะ” ฉันส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ “ก่อนเคารพธงชาติเราหยิบลูกอมที่วางอยู่หน้าห้องแล้ว ถ้าไม่อิ่มยังไงค่อยทานบะหมี่ถ้วยของบีนแล้วกันนะ”

 

ทันทีที่ลูกอมสัมผัสเข้ากับลิ้นฉัน ฉันรู้สึกชาวาบราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง ฟันสั่นกระทบกันดังกึกๆ ไม่ใช่แค่ฟันเท่านั้น แต่ฉันรู้สึกได้ว่าร่างทั้งร่างกำลังสั่นเทิ้มอย่างที่ฉันเองไม่อาจควบคุมตัวเองได้

 

ฉันได้ยินเสียงคนร้องลั่นด้วยความตกใจ สิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้ก่อนสิ้นสติคือแสงสว่างจ้าพร้อมกับเสียงป๊อบเบาๆ

 

============================================

 

“เฟิร์น...เป็นอะไรมั้ย” เสียงของโมราดังแว่วมาจากทางขวาของฉัน

 

ฉันค่อยๆ หันไปตามเสียงนั่น พยายามใช้ “มือ” ลูบหัว...

 

เอ๋...แล้วทำไม ฉันลูบหัวไม่ได้...

 

“โฮ่ง!!”

 

แล้วนั่นหมาที่ไหนเห่าละ แล้วไหนฉันไม่ได้ยินเสียงตัวเอง... 

 

“ไม่เป็นไรนะเฟิร์น ไม่ต้องตกใจนะ เดี๋ยวทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง....” กัญเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่กระนั้นแววตาก็ฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

 

“โฮ่ง!!”

 

เสียงหมาที่ไหนอีกแล้ว ฉันกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น... 

 

หรือว่า...

 

ฉันก้มมองดูสิ่งที่ควรจะเป็น “มือ” ของฉัน บัดนี้กลับกลายเป็น “ขาหน้า” พอลองพยายามจะเปล่งเสียงออกมา แต่สิ่งที่ได้กลับกลายเป็นแค่เสียงเห่าหอนของ “สุนัขตัวหนึ่ง”

 

ฉันกลายเป็นสุนัขไปแล้วเหรอเนี่ย!!!

 

“...เราลูบได้มั้ยเฟิร์น” เท็นเอ่ยสั่นๆ เอื้อมมือจะจับหัวฉัน แต่ก็ถูกบีนเอ่ยขึ้นขัดก่อน

 

“เท็น อย่าเพิ่งเลยนะจ๊ะ เฟิร์นคงจะตกใจมาก... แล้วอีกอย่าง” บีนกลืนน้ำลายเอื้อก

 

“...น้องหมาพันธุ์บางแก้วดุมากนะจ๊ะ...”

 

บางแก้วเหรอ!!!!!!!!!!!!!!

 

ปกติฉันชอบหมาพันธุ์นี้นะ เจ้าจุด หมาที่เคยเลี้ยงเมื่อตอนเด็กๆ ก็เป็นพันธุ์นี้แหละ.. แต่ให้เป็นหมาพันธุ์นี้ฉันก็ไม่สนุกเท่าไรนะ

 

หันไปมองเพื่อนคนอื่นๆ แม้ส่วนใหญ่จะมีสีหน้าที่อยากจะมาเล่นด้วย แต่ก็คงมีแสงที่ยังยืนนิ่งเฉย เหมือนระแวดระวังภัยไว้มากกว่า

 

ฉันมองซ้ายมองขวา ทำอะไรไม่ถูกแล้ว แต่ยังไม่ทันคิดได้ว่าจะทำอะไรต่อดี ฉันก็รู้สึกว่ามีมือใครดึงหมับที่หางฉัน แล้วกอดหมับ

 

“อะไรกัน น่ารักดีออก ไม่กัดหรอกเนาะ” ออกัสพูดพลางกอดฉันแน่น ฟัดไปมา

 

“สนใจมาเป็นสัตว์เลี้ยงฉันมั้ยเฟิร์น รับรอง คุณสิงหาจะเลี้ยงดูป้อนข้าวพาเข้านอนกอดให้ความอบอุ่นทุกคืนเลยน้า~”

 

อะไรนะ!!! ล้อเล่นอะไรของเธอกันออกัส!!! ฉันไม่ขำนะ!!!

 

“กัส...เฟิร์นไม่ใช่หมานะ” โมราพยายามปรามออกัสด้วยใบหน้าตื่นๆ

 

“ใช่ไม่ใช่ก็น่ารักอยู่ดี~”

 

น..น่ารักเหรอ!!!

 

“อะไรกันกัส ไม่แบ่งเค้าเลยนะ” ปั้นทรายยักคิ้วยิ้มกว้าง แล้วเอื้อมมือมาลูบหัวฉัน “ยึดเจ้ไปคนเดียวใช้ได้ที่ไหนกัน”

 

"นั่นสิแก นี่เจ๊เค้านะ แบ่งๆ กันบ้าง"

 

“เว่ห์~ พี่กัสอ่ะ ขี้โกงนะฮะ” รักดึงฉันไปลูบหัวบ้าง “รักลูบหัวแบบนี้เฟิร์นไม่โกรธรักนะฮะ”

 

“ฮ่ะๆ ไม่ปล่อย~” ออกัสหันไปตอบพลางรัดฉันแน่นกว่าเก่า แต่ก็ยอมให้คนอื่นลูบหัวฉันได้

 

ฉันส่ายหัว ไม่โกรธรักหรอก แค่อย่ามาฟัดฉันเป็นบ้าเป็นหลังอย่างที่ออกัสทำก็พอแล้ว

 

“น่ารักเนาะ” เท็นลูบหัวฉันบ้าง “ขนนิ่มดีจัง....”

 

“ผูกโบว์มั้ยจ๊ะเฟิร์น...” กัญหยิบริบบิ้นออกมาทำตาวิบวับ แต่ก็ถูกขัดด้วยก๊อกที่เอ่ยขึ้นมาก่อน

 

“อย่าเลยกัญ เดี๋ยวเฟิร์นเจ็บแย่”

 

“ไม่เข้าไปเล่นด้วยล่ะ” เอพริลถามเพียงฟ้าพลางหยิบไอโฟนถ่ายรูปฉันยกใหญ่

 

“จะดีเหรอคะ...” เพียงฟ้าพูดจาเหมือนจะเกรงใจ แต่ประกายแววตาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กับกัญ

 

“ซึนสินะ...” เอพริลยิ้มชนิดที่ฉันเองยังรู้สึกขนลุกกับรอยยิ้มนั่น

 

“ไม่ได้ซึนค่ะ แต่เพียงเกรงใจเฟิร์นเค้า” เพียงฟ้ายังคงพูดไปนั่น แต่มือกลับมาลูบหัวฉัน...

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!!

 

ฉันดิ้นรนพยายามหนีจากคนรอบข้าง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อแต่ละคนมะรุมมะตุ้มลูบหัวเล่นกับฉันยกใหญ่ จะกัดก็กลัวจะทำเพื่อนเจ็บอีกด้วย...

 

 

...ว่าแต่ แบบนี้ก็สบายดีอยู่เหมือนกัน...มีคนมาลูบหัวเราแบบนี้...

 

 

ฉันปล่อยให้คนอื่นลูบหัวบ้าง เกาพุงบ้างจนลืมไปว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร มารู้ตัวอีกที ออกัสก็จับฉันเหวี่ยงไปรอบๆ ห้องจนเวียนหัว ก่อนจะโถมตัวกอดฟัดฉันดื้อๆ

 

“ถ้าเฟิร์นไม่คืนร่างเดิม จะทำยังไงต่อดีครับ” ฉันได้ยินเสียงจอกถาม พลางคาดเดาว่าเจ้าตัวคงจะยิ้ม “แหยๆ” ตามนิสัยแน่ๆ

 

“คงต้องบอกครูมั้ง... แต่จะบอกพ่อแม่เฟิร์นยังไงดี” ก๊อกตอบเบาๆ

 

นั่นสิ พ่อกับแม่จะว่าไง ถ้าเห็นฉันกลายเป็นหมาแบบนี้

 

“ฮ่ะๆ เดี๋ยวฉันเอากลับบ้านแล้วกัน อยากเลี้ยงมานานแล้วล่ะ” ออกัสกอดฉันไว้พลางลูบหัว...

 

..ซึ่งทำฉันร้อนผ่าวไปทั้งตัว...

 

....

 

เอากลับบ้านเหรอ... 

 

...

 

...ไม่ใช่แค่นั้น ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้ว ฉันเวียนหัวมาก มากกว่าเมื่อกี้ที่ออกัสจับฉันเหวี่ยงไปมารอบห้องซะอีก...

 

ฉันดิ้นพล่านพยายามจะออกจากอ้อมกอดที่รัดฉันแน่นอยู่ แต่ก็ไม่ได้ผล เมื่ออกัสกลับกอดรัดฉันแน่นขึ้นเพราะคิดว่าฉันเล่นด้วยมั้ง...

 

ทันใดนั้น ร่างฉันก็พลันสั่นสะท้านเหมือนตอนที่ฉันทานลูกอมประหลาดนั่น ได้ยินเสียงเพื่อนๆ ตะโกนด้วยความตกใจอีก พร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น

 

ป๊อบ...

 

ฉันลืมตาขึ้นมอง ใบหน้าของออกัสลอยเด่นอยู่ไม่ห่างจากฉันมากเท่าไร ถ้าฉันตาไม่ฝาด...

 

...ดูออกัสหน้าแดงหน่อยๆ มั้ง...

 

บรรยากาศรอบห้องที่เคยโหวกเหวกกลับเงียบกริบอย่างประหลาด ก่อนที่ตงจะกระแอมแล้วเอ่ยปากขึ้นมา...

 

“เอ้อ...เฟิร์นคืนร่างเดิมแล้ว นาย.. “ปล่อย” ได้แล้วละมั้ง”

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

หน้าฉันร้อนฉ่าด้วยความอับอาย รีบขืนตัวออกจากอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว ยังดีที่คราวนี้ออกัสไม่ดื้อ รีบปล่อยมือที่กอดฉันออกทันทีที่ตงพูดจบ

 

“ว้า คืนร่างเดิมเร็วจัง อดเอากลับบ้านเลย...”

 

ออกัสเอ่ยพลางขยี้หัว กระนั้น ฉันก็ไม่กล้าสบตาเขาเท่าไร ฉันเลยกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง เห็นสีหน้าหลายคนมีรอยยิ้มขำขัน จนไปสุดยังแสงที่ยืนหน้านิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะมองลูกอมเจ้าปัญหาเป็นอันสุดท้าย

 

“...ยังเหลือนะ..” แสงพูดเบาๆ

 

ฉันส่ายหน้าวืด แม้ลูกอมจะฟรีหรืออร่อยแค่ไหน..

 

...แต่ผลประหลาดๆ ที่เกิดขึ้นนั้น ขอให้เกิดแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็พอ!!!

 

อย่าได้มีซ้ำสองเลย!!!

 

============================================

 

สรุป:

- เฟิร์นทานลูกอมที่วางอยู่หน้าห้องไป เลยกลายร่างเป็นสุนัขพันธุ์บางแก้ว

- โดนเพื่อนมะรุมมะตุ้มเล่นด้วยเป็นกาลใหญ่ โดยเฉพาะออกัสที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงหนักมาก และออกปากว่าอยากเอากลับไปเลี้ยงที่บ้าน

- มีเพียงแสงคนเดียวที่ไม่เข้ามาเล่นด้วย (แสงไม่ชอบสุนัขเท่าไรนัก)

- ตอนคืนร่างเดิม ดันคืนตอนที่ออกัสกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงเต็มที่อยู่ เลยออกมาในสภาพโดนกอด!!!

- เขินทั้งคู่ เพีงแต่ว่าเฟิร์นเขินจนแทบอยากแทรกแผนดินหนี มองหน้าออกัสไม่ได้ด้วยซ้ำ

- แสงบอกว่ายังเหลือลูกอมอยู่นะ แต่เฟิร์นเข็ดขยาด ต่อให้อร่ยอแค่ไหนหรือแจกฟรีก็ไม่กินอีกแน่

- มันเป็น IS นะคะที่รักทุกท่าน!!!

 

============================================

 

Talk:

จบไปแล้วกับ Tag นะคะ ตอนนี้พรก็ยังคงอยู่หัวหินค่ะ คนอื่นๆ เป็นไงกันบ้างคะ

แท็กนี้พยายามจะก๊าวบ้างไรบ้าง (หลังจากที่เขียนอะไรไปๆ มาๆ จนลูกสาวแทบจะเป็นตัวประกอบอยู่แล้ว)

คราวหน้าเฟิร์นคงกลับมาแย่งซีนบ้างอะไรบ้างค่ะ

ก่อนจาก ขอแปะรูปประกอบฟิคจากฝีมือ แม่หยิน เจ้าเก่านะคะ (ชีเป็นแม่ยกตัวจริงเสียงจริง)

(รูปใหญ่กดดูที่รูปนะคะ)

 

(อ่า โชคดีของลูกสาวที่ตอนคืนร่าง "ผ้าผ่อน" ยังอยู่ครบถ้วน ไม่นั้นตาที่สามคงกวาดเรียบ)

 

ก่อนจากกัน ขอส่งต่อแท็กให้แก่บุคคลดังต่อไปนี้ค่ะ (ใครที่ไม่ได้แท็กก็สามารถไปทำได้นะคะ)

1. แม่เมย์ คู่หูเสื่อมที่รัก ฉันนี้ดไรเสื่อมๆ

2. แม่ออกัส ขอสำนวนเรื้อนๆ ฮาๆ ของเธอ

3. พ่อจอก เอาแบบเวิ่นๆ ไอ้พล็อตที่เคยคุยกันหลังไมค์นั้นเด็ด

4. พ่อครูเอิร์ธ ลูกคนใดก็ได้ค่ะ หรือจะทั้งสองคนเลยก็ยิ่งดี

5. พ่อเท็น/ปลา รู้มั้ยว่าพี่ดองสุดในรุ่นสี่เลยนะ ฮ่าๆๆๆ

 

สำหรับโอกาสหน้าจะเป็นอะไรนั้น รอชมได้อีกไม่นานเกิดรอค่ะ ^ ^