FERN-HW

entry นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ


 

=============================================

 

[HW505] เวรทำความสะอาดใหม่ของฉัน


Timeline: วันศุกร์ ที่ 18 พฤษภาคม 2555


Character: ศรันฉัตร(เฟิร์น) เพียงนภา(เพียงฟ้า) พลอยอรุณ(บีน) สิงหา(ออกัส) มณฑกาญจน์(โมรา) พันปิยะ(ตง) กัญญ์ดา(กัญ)

 

Entryที่เกี่ยวข้อง: [CS] HW405 / HW505 / HW605 - เวรทำความสะอาดปี 2555 (เอนทรี่ทางการ) by: ผอ. [Read]

[HW405] เวรทำความสะอาดของฉัน [Read]

[MS] Present...?! [Read]

 

Note: อ๋ายยย ดองนานมากกก (ก้มหัวประหลกๆ)

 

ฟิคนี้ดูเหมือนจะเป็นแค่จับเวรธรรมดา แต่แน่ละ เพราะผ่านวันเกิดของเฟิร์นไปเพียงวันเดียว (เหตุการณ์อยู่ใน Present) ดังนั้น เหตุการณ์ในวันดังกล่าวจึงไม่ค่อยปกติสำหรับศรันฉัตรซะเท่าไร

 

รวมทั้งเจ้าของของขวัญ ก็ยังทวงคำตอบอะไรบางอย่างอยู่

 

ขอบคุณ แม่ออกัสเจ้าเก่า @august-8  แม่ตง @376sec  แม่กัญ @asahina  แม่โมรา @moramora  และแม่เพียงฟ้า @empty-sky  นะคะที่ช่วยเช็คคาร์และคิดบทสนทนาให้ (ไม่ได้ทรงนานแล้ว ลืมมม)

 

รบกวนแม่บีน @saixmedrik เข้ามาเช็คคาร์หน่อยนะคะ : D

 

เชิญทัศนาค่า

 

=============================================

 


เช้าวันศุกร์ หลังเคารพธงชาติ

 

 

“เฟิร์น เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

ศรันฉัตรหันไปมองหน้ามณฑกาญจน์เจื่อนๆ ไม่ต้องส่องกระจก เธอก็พอจะเดาได้ว่าตอนนี้หน้าของเธอซีดเซียว ตัดกับขอบตาดำคล้ำแค่ไหน

 

จะโทษอากาศที่ร้อนอบอ้าวของปลายร้อนต้นฝนก็ไม่ใช่ ในเมื่อสาเหตุที่แท้จริง เป็นเพราะเมื่อคืนได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น

 

“นั่นสิครับแม่จ๋า หน้าซีดแบบนี้ ลูกชายฟันธงว่าอดนอนมาแหงๆ เลยโม ไม่รู้เป็นเพราะอะไรน้า”

 

ศรันฉัตรเบือนหน้าหนี ‘ตัวต้นเหตุ’ ที่ทำให้เธอกระสับกระส่ายจนไม่เป็นอันนอนด้วยหัวใจเต้นระรัว ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับสิงหา ณ ตอนนี้เท่าไรนัก

 

ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะถามถึง ‘ของขวัญ’ ที่เธอได้รับจากเขาอีกครั้งหนึ่ง หลังจากที่เสียงกริ่งดังช่วยให้เธอไม่ต้องตอบคำถามของสิงหาในตอนนั้น

 

แต่ก็ดูโชคจะไม่เข้าข้างเธอเท่าไร เมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลง ยิ้มตาหยี แล้วพูดเสียงแผ่วเบา

 

“แม่จ๋า ยังไม่ตอบกัสเลยนะครับ ‘ชอบ’ ของขวัญที่กัสให้ไหม”

 

ศรันฉัตรหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นระรัวกับคำว่า ‘ชอบ’ ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจงใจเน้นคำนี้ด้วยซ้ำหรือไม่

 

เธอสูดลมหายใจ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วเลือกที่จะเมินเฉยเด็กหนุ่มหน้าเป็นโดยการหันไปตอบคำถามของมณฑกาญจน์แทน

 

“อื้อ แค่ง่วงนิดหน่อยน่ะโม เดี๋ยวล้างหน้าแล้วก็คงดีขึ้นมั้ง”

 

"...งั้นก็ดีแล้วล่ะ ยังไงก็อย่าฝืนมากนะ"

 

ศรันฉัตรยิ้มอ่อนๆ ให้กับคำกำชับของมณฑกาญจน์  หากแต่ก่อนเธอจะมีโอกาสจะได้เอ่ยขอบคุณ ก็มีคนยื่นช็อกโกแล็ตก้อนจิ๋วให้แก่เธอ

 

พร้อมด้วยรอยยิ้มอันคุ้นเคย ของเด็กสาวร่างท้วม บุคคลที่นั่งเรียนข้างเธอตลอดปีการศึกษาที่ผ่านมา

 

“ทานหน่อยมั้ยจ๊ะเฟิร์น จะได้มีแรง”

 

“ขอบใจนะโม ขอบใจจ้ะบีน”

 

เธอเอ่ยขอบคุณเพื่อนทั้งสอง แล้วรับช็อกโกแล็ตที่พลอยอรุณส่งให้มาแกะทาน

น้ำตาลในช็อกโกแลตเหมือนจะช่วยให้เธอสดชื่นมากขึ้น อย่างน้อยก็เพียงพอที่เธอจะเดินกลับขึ้นบนตึก

 

และพบกับประกาศแจ้งเวรประจำวันของปีการศึกษานี้ ติดประกาศอยู่ด้านหลังห้อง

 

เพราะจำนวนนักเรียนในห้องที่มีน้อย ทำให้ใช้เวลาแค่เสี้ยวนาที เธอก็พบชื่อของเธอในวันอังคาร

 

 

“ว้า ไม่ใจเลยแฮะ ทั้งที่อยากอยู่ด้วยแท้ๆ”

 

 

สิงหาบ่นอุบอิบพลางชี้นิ้วจิ้มจึกไปตรงใบรายชื่ออย่างเซ็งๆ แม้จะไม่เซ็งมากเท่าที่อีกฝ่ายแสดงออก แต่เธอก็อดใจหายนิดๆ ที่ต้องแยกย้ายจากทั้งสิงหาและแพรอรุณ เพื่อนร่วมเวรทั้งสอง

 

แต่อีกใจหนึ่ง ศรันฉัตรก็ดีใจหน่อยๆ

 

เพราะอย่างน้อยหัวใจเธอคงเต้นเป็นปกติตลอดที่ทำเวร แล้วก็คงไม่ต้องมาวุ่นเก็บกวาดส่วนที่ทั้งสิงหาและแพรอรุณทำไม่สะอาดด้วย

 

และเพราะเพื่อนร่วมเวรประจำวันในปีนี้

 

 

...เพียงนภา...พลอยอรุณ...

 

 

บุคคลที่แสนคุ้นทั้งสอง หนึ่งคือคนที่นั่งติดกับเธอตลอดปีการศึกษาที่ผ่านมา ส่วนอีกหนึ่งคือคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอในปีก่อนนั้น

 

ศรันฉัตรสบายใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเวรปีนี้คงไม่ปวดหัวเท่าปีก่อนแน่ๆ แม้จะเหนื่อยกว่าเดิมนิดหน่อยเพราะมีแต่ผู้หญิง เพียงนภาที่ดูจะคุณหนู แต่ก็เจ้าระเบียบอยู่หน่อยๆ กับพลอยอรุณที่เป็นเหมือนพี่ใหญ่ของชั้นปีนั้น เธอค่อนข้างเชื่อใจอยู่พอสมควร

 

สุดท้าย เธอก็คงผ่านไปได้ด้วยดี เพียงแต่ต้องวางแผนการแบ่งงานให้เหมาะสมกับแต่ละคนมากขึ้น

 

“ดีจังค่ะที่ได้อยู่กับเฟิร์นกับบีน เพียงว่าเหมือนมีบังเกอร์คอยคุ้มครองเลยนะคะ อุ่นใจดีค่ะ”

 

เพียงนภาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำเอ่ยขึ้น ดูจากใบหน้าของเด็กสาวแล้ว ท่าทางเพียงนภานั้นดีใจที่ได้ทำเวรวันเดียวกับเธอและพลอยอรุณอยู่ไม่น้อย

 

แต่เพียงนภาก็ยังคงเป็นเพียงนภา คำพูดคำจาที่ดูประหลาดเข้าใจยากนั้น ยังคงสร้างความประหวั่นให้แก่เธออยู่ไม่น้อย แม้จะคุ้นชินกับคำพูดลักษณะนี้ของเจ้าตัวมาเป็นระยะเวลาหนึ่งปีแล้วก็ตาม

 

“อื้ม...”

 

ศรันฉัตรตอบรับสั้นๆ ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะเกร็งๆ กับเพียงนภา

 

แต่พอหันไปกลับไปเห็นพลอยอรุณที่ส่งยิ้มกว้างให้ กับแววตาที่ดูกระตือรือร้นของเพียงนภาแล้ว

 


ไม่ว่าจะยังไง ท้ายที่สุด เธอก็ต้องร่วมงานกันอยู่ดี

 


ต่อให้จะอยู่กับใครก็ตาม

 

 

เพราะเธอรู้สึกว่า เพื่อนในรุ่นทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นเพื่อนคนหนึ่งของเธอ

 

 

ส่วนจะเป็นหน้าที่ไหนนั้น เธอเองไม่เลือกมากอยู่แล้ว ขอแค่ให้เวรเสร็จเรียบร้อยสมบูรณ์ก็พอ

 

 

ศรันฉัตรสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะยิ้มจางๆ ให้แก่เด็กสาวทั้งสอง แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา

 

“ยังไง ปีนี้เราก็ขอฝากตัวอีกครั้งนะ บีน เพียงฟ้า...”

 


บทส่งท้าย

 

 

เสียงกริ่งดังก้อง เป็นอันตัดบทสนทนาของเหล่านักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่5/1 และเป็นสัญญาณเตือนให้ทุกคนกลับไปประจำที่เพื่อเตรียมเรียนวิชาภาษาไทย

 

ศรันฉัตรรีบรุดกลับมาประจำที่ของตน หยิบแบบเรียน สมุดจด และเครื่องเขียนขึ้นมาเตรียมความพร้อม ก่อนที่อาจารย์เอกธิดาจะเข้ามายังห้อง

 

หากแต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าใบหน้าคมคายของสิงหา แม้จะไม่ได้อยู่ชิดมาก แต่ทั้งนี้ก็ไม่ได้อยู่ห่างไกลออกไปเท่าไรนัก

 

ก่อนจะขยับรอยยิ้มพราวระยับ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว

 

 

“เฟิร์น ตกลง...ของขวัญกับกัส ชอบอันไหนมากกว่ากันครับ”

 

 

คำถามที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบ ไม่กล้วคิดไปไกลว่าคนถามมีจุดประสงค์อย่างไรถึงได้ถามเธอเช่นนี้

 

 

“ถ้าไม่ตอบ แสดงว่าชอบกัสมากกว่านะ”

 

 

“กล้ามาก....”

 

พันปิยะลากเสียงยาว กอปรกับสายตาวิบวับของกัญญ์ดาที่ส่งยิ้มกว้างก่อนเอ่ยเสียงใส ที่ทำให้เธอมั่นใจว่าบัดนี้สีหน้าของเธอคงเปลี่ยนเป็นสีหมากสุกไปเรียบร้อยแล้ว

 

“กัสเนี่ย... พูดเหมือนอยากให้เฟิร์นบอกว่าชอบกัสมากกว่าเลยนะจ๊ะ”

 

“โหย กัญรู้ใจจังอะ”

 

สิงหาว่าพลางหัวเราะหึๆ อย่างอารมณ์ดี ดูท่าหากเธอไม่ยอมตอบคำถามของเขา น่ากลัวสิงหาคงตามถามเธอแบบนี้ไปทั้งวัน ไม่ก็คงจะถามอะไรที่มากกว่านี้

 


และอะไรที่เธอไม่อยากจะคิดด้วย 

 

 

“ของขวัญ..ก็สวยมาก ขอบใจ แต่... กัสก็เพื่อนเรานะ”

 

“อื้อ นั่นสิน้า...”

 

กัญญ์ดาทวนคำพร้อมกับลูบหัวเธอ หากทำได้ไม่นาน อาจารย์เอกธิดาเดินมาถึงยังหน้าห้องพอดี

 

สิงหาพ่นลม ย่นหน้า แล้วยอมหันหลังกลับไปแต่โดยดีเมื่อเธอทำตาเขียวใส่ แต่ก็ไม่วายพึมพำประโยคที่แม้เธอจะฟังไม่ทัน แต่ศรันฉัตรก็หารู้ไม่ว่า ทั้งพันปิยะและกัญญ์ดาได้ยินเต็มสองรูหู

 

 

“ก็แค่ตอนนี้ล่ะน่า”

 

 

=============================================

 

สรุป

- เหตุการณ์คืนก่อนทำเฟิร์นนอนไม่หลับ สะโหลสะเหลมาโรงเรียนอีกจนได้

- แต่ก็ตกอยู่ในสายตาของเพื่อนรักอย่างโมรา และลูกชาย?อย่างออกัสนั่นเอง

- ออกัสถามเรื่องของขวัญวันเกิด ว่าถูกใจไหม

- บีนเห็นเฟิร์นดูซีดๆ เลยแบ่งช็อกโกแล็ตให้กิน (นัยว่าช่วยเพิ่มน้ำตาลในกระแสเลือด)

- ขึ้นจากเข้าแถวมา พบประกาศเวรประจำวัน

- อยู่วันอังคาร ขณะที่เพื่อนร่วมเวรปีก่อนกระจายไปคนละวัน

- เสียดายนิดๆ แต่คงไม่เท่ากับออกัสที่โพล่งออกมา

- แต่อีกใจนึงก็ดีใจ เพราะจะได้มีสมาธิทำเวรเสียที แล้วออกัสป่วนเวร+ทำใจเต้น ส่วนเท็นก็ซนตามประสาเด็ก เลยเวรไม่ค่อยเรียบร้อย

- กับเพื่อนร่วมเวรใหม่ ค่อนข้างดีใจระดับนึงเลย (แม้จะขยาดเพียงฟ้านิดๆ) เพราะเพียงฟ้ากับบีนเป็นคนที่ตั้งใจทำงานพอสมควร (ในสายตาเฟิร์น)

- จริงๆ อยู่กับใครก็อยู่ได้ เพราะในสายตาเฟิร์นเห็นทุกคนเป็นเพื่อน

- เพียงแต่หนักใจตรงที่เป็นหญิงล้วน อาจจะต้องแบ่งงานกันให้ดีหน่อย

- พอกลับมาที่ โดนออกัสจู่โจมอีกตามเคย

- 'ของขวัญกับกัส ชอบอันไหนมากกว่ากันครับ' >> รุกกันโต้งๆ

- ตงหมั่นไส้ ส่วนกัญก็สวนกลับแบบเนียนๆ ประหนึ่งแม่ยก

- เฟิร์นเลยตอบไปทำนอง ชอบของขวัญ แต่กัสก็เพื่อน

- 'ก็แค่ตอนนี้ละน่า' >> พ่อเจ้าประคุณทิ้งท้ายไว้

- (โดนแดเมจอีกตามเคยศรันฉัตร)

 

=============================================

 

Talk:

หายไปนานมากกกกกกกกก (กราบขอโทษนานๆ) ร่วมสามเดือนได้ละมั้งคะ T_T

หายไปเพราะทั้งภารกิจส่วนตัว แล้วก็หนีไปร่วม flying project ของผอ.มาแหละค่ะ แหะๆ เลยใช้เวลากับตรงนั้นนานกว่าที่คิดหน่อย

แต่คราวนี้จะกลับมาพยายามอัพให้ต่อเนื่องกว่าเดิมละค่ะ

 

สำหรับฟิคนี้ ไปๆ มาๆ เนื้อหาออกทะเลไปโข เพราะถ้าดูตาม timeline แล้ว วันที่ประกาศเวรนั้นจะเป็นหนึ่งวันหลังวันเกิดของเฟิร์นละค่ะ

เลยคิดว่า เช้ามา คงจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ละมั้ง <3

ส่วนกัญกับตงนั้น ไหนๆ นั่งด้วยกัน ยังไงคงสังเกตอะไรไม่มากก็น้อยแหละค่ะ ยิ่งตงทีแม้นจะหมั่นไส้พ่อเจ้าประคุณ แต่ก็เชียร์ตามประสาแม่บ้าน?ตามละครหลังข่าว ส่วนหนูกัญนั้นดูออกมานานนนนน แล้ว (ตั้งแต่หลังเหตุการณ์รูปหลุด)

 

สำหรับคราวหน้านั้น ถ้าไม่ผิดแผน คงย้อนกลับไปวันสุดท้ายของการเรียนตอนม.สี่นะคะ

 

แล้วพบกันในอีกไม่นานเกินคอยค่า XD