[CS-MS] รุก...

posted on 12 Jun 2014 00:11 by fern-cubic4 in FERN-MS

entry นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ


 

=============================================

 

[MS] รุก...


Timeline: วันเสาร์ ที่ 15 กันยายน 2555


Character: ศรันฉัตร(เฟิร์น) สิงหา(ออกัส) มณฑกาญจน์(โมรา) กมลฉัตร(แม่เล็ก) พันปิยะ(ตง) กุมภา(น้าภา) อังคาร(มาร์ส)


Other: นันทนัท(น้ำน่าน) สิมิลัน(ปั้นทราย) กัญญ์ดา(กัญ)

 

Entryที่เกี่ยวข้อง: [SS] แผนการ [Read]

 

Note: ฟิคสำคัญฟิคหนึ่ง พยายามจะหวานแล้ว แต่ท้ายสุดก็ไม่รอดตามเคยค่ะ 555 แถมยาวมาก ต้องขออภัยในความยาวไว้ล่วงหน้านะคะ

 

ต่อเนื่องจากฟิคก่อน ถึงวันที่สิงหาวางแผนไว้ แต่อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งก็ไม่เป็นไปตามที่เจ้าตัวคาดไว้เสมอไป

 

ขอบคุณ @august-8  @moramora  @376sec  @daejeonboy-commu  สำหรับการเช็คคาร์และไอเดียนะคะ แล้วก็ขอบคุณ @mushroom008  สำหรับภาพประกอบอีกตามเคยค่ะ ^ ^

 

ขอเชิญทัศนาจรได้เลยค่ะ <3

 

=============================================

 

“อ่าว มาไม่ได้แล้วเหรอโม...”

 

สิงหาลอบมองคนที่คุยโทรศัพท์มือถือเสียงตื่น คิ้วเข้มของเธอมุ่นลงแทบจะพันกันเป็นปม แบบที่เขาอยากเอื้อมมือไปคลึงให้คลายลงเหมือนทุกครั้ง

 

“อื้อ ไม่เป็นไร นี่ตงกับกัญก็ติดธุระด่วนที่บ้าน น้ำน่านท้องเสีย เหลือปั้นทรายน่ะ น่าจะใกล้ถึงแล้วมั้ง...”

 

คำอธิบายที่ทำเขารู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ อย่างคนมีชนักติดหลังชิ้นเบ้อเร่อแทงอยู่รำไร

 

กุมภาว่าเขาโกหกได้ไม่เนียน..เขายอมรับ เพราะเขาเองก็ไม่นิยมคำโกหกเท่าไร

 

 

...แต่อันที่จริง วันนี้เขาไม่ได้โกหกนี่นา...

 

 

เรียกว่า ‘ขอความร่วมมือ’ ยังจะดีกว่าแฮะ

 

 

“อื้อ...แล้วเจอกันวันจันทร์นะ”

 

ศรันฉัตรกดปุ่มจบการสนทนา เก็บโทรศัพท์แล้วถอนหายใจยาว ร่องรอยความเคร่งเครียดปรากฏบนใบหน้าใส

 

“โมราติดธุระด่วนที่บ้าน.. แล้วปั้นทรายล่ะกัส ใกล้ถึงยัง”

 

“มาไม่ได้แล้วครับผม”

 

ใบหน้าตื่น ๆ ของแม่เจ้าประคุณคนซื่อที่เหมือนกับที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่ผิดเพี้ยน สิงหาแม้จะขันปานใด แต่ก็ทำได้เพียงกลั้นเสียงหัวเราะใต้รอยยิ้มที่เชื่อว่า 'อ้อน' เด็กสาวตรงหน้าได้เหมือนทุกครั้ง

 

“ปั้นเหม่งติดงานด่วนที่บ้านน่ะ มีคนจะเอาเค้กด่วนเย็นนี้”

 

“นั้นเอาไงดี... เหลือแค่สองคน ... หรือวันนี้เรากลับกันก่อน แล้วสอบเสร็จค่อยมาดูกันใหม่ดีกว่าไหม จะได้มากันหลาย ๆ คนด้วย”

 

“หน่าน้า.. แม่จ๋าสัญญาไว้กับกัสแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

 

สิงหาทอดเสียงอ่อน ตีหน้าให้ละม้ายคล้ายหมาหงอยเพื่อเรียกร้องความสงสารจากศรันฉัตร จากสีหน้านิ่งของเธอแล้ว เขาแอบใจแป้วนิด  ๆ

 

 

แต่ด้วยความด้าน และความแรดส่วนตัว

 

 

สิงหาไม่หวั่น!! สิงหาขอสู้แม้วันมามาก!!

 

ผ่านด่าน 5 อรหันต์มาได้แล้ว เรื่องแค่นี้ ไม่ครรนามือสิงหาสุดหล่อคนนี้หรอกครับ

 

 

“กัสอุตส่าห์สอบได้คะแนนดีตามที่สัญญาแล้วนะครับ.. น้า ไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้ว”

 

“แล้วมันจะดีเหรอ...ไม่เหมาะสมหรือเปล่า”

 

ศรันฉัตรท้วง มองจากสีหน้ากังวลของเธอ สิงหาก็เดาความคิดได้ว่าเด็กสาวหวั่นเกรงที่จะอยู่กับเขาสองต่อสอง แต่ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว เขามีแต่จะลุยต่อไปเท่านั้น

 

“ก็ไม่นะครับ จะกลับตอนนี้กัสก็เข้าบ้านไม่ได้น่ะ น้าภาออกไปหาเพื่อน กว่าจะกลับก็คงดึก ๆ นู่น จะปล่อยกัสไว้คนเดียวเหรอ”

 

คำที่ฟังดูแถแต่เป็นความจริง นาน ๆ น้าของเขาจะมีเวลาว่างตรงกับเพื่อน ๆ เพราะเขาเป็นเด็กดี เขาจึงอยากให้กุมภาได้ใช้เวลากับเพื่อนให้เต็มที่ที่สุด

 

 

เพื่อที่เขาจะได้มีเวลาอยู่กับเธอบ้าง...ก็เท่านั้นเอง

 

 

“ถ้าเรากลับ กัสต้องอยู่คนเดียวใช่ไหม”

 

สิงหารีบพยักหน้าหงึก ใจเต้นตึก ๆ เมื่อศรันฉัตรนิ่งคิด เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยถามคำถาม ที่เกือบทำเขาร้องตะโกนไชโยกลางห้าง

 

 

“แล้วกัสอยากจะดูเรื่องอะไรล่ะ...”

 

=============================================

 

อากาศในโรงหนังเย็นไม่ผิดกับที่เธอคาด โชคดีที่เธอหยิบเสื้อกันหนาวเตรียมมาไว้ในงวดนี้

 

ศรันฉัตรทรุดตัวนั่งลง อาศัยความมืดยกมือขึ้นคลึงขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆ ดูเหมือนอาการไมเกรนที่คุกคามเธอมาตั้งแต่เมื่อวานเย็นจะประทุขึ้นเมื่อหมดฤทธิ์ยาที่รับประทานมาเมื่อเช้า

 

เหลือบมองสิงหาที่ดูตื่นเต้นกับหนังสยองขวัญที่เจ้าตัวเป็นคนเลือก เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ แม้จะรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้ช่างดูคุ้น ๆ

 

แต่สัญญาต้องเป็นสัญญา เธอรับปากกับสิงหาแล้วว่าหากได้คะแนนเกิน 80% ของการสอบย่อยวิชาคณิตศาสตร์ เธอจะยอมมาดูหนังเป็นเพื่อนร่วมกับคนอื่น ๆ

 

เธอเองก็ไม่คาดฝัน ว่าจากคนที่สอบย่อยได้คะแนนร่อแร่มาตลอด (แม้ข้อสอบจะไม่ได้ยากเท่าไรนัก) อย่างสิงหา จะพลิกกลับมาได้คะแนนเฉียดเต็มในระยะเวลาสั้น ๆ เรียกได้ว่า แม้แต่อาจารย์โชติช่วงยังตกใจกับพัฒนาการก้าวกระโดดของเจ้าตัว

 

 

ก็ได้แต่หวังว่า สิงหาจะทำคะแนนดีต่อเนื่องไป เพราะอีกไม่ถึงปี พวกเธอก็ต้องลงสู่สนามสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว การมุ่งทำคะแนนตอนนี้ย่อมส่งผลต่อเกรดเฉลี่ยโดยรวมอยู่ดี

 

 

ศรันฉัตรฝืนลืมตาดูจอตรงหน้า ทิ้งให้สิงหาจัดการกับป๊อบคอร์ดและน้ำอัดลมแต่เพียงผู้เดียว หากแสงวูบวาบ เสียงที่ดังสั่นประสาท ยิ่งกระตุ้นอาการปวดขมับร้าวหนักจนเธอเริ่มจะทนไม่ได้

 

เมื่อตัวประกอบโดนตัดคอ ฉาดมีดสับคอจนเลือดกระฉูดทำเธอแทบอยากวิ่งไปอาเจียน แต่ก็หมดแรงขยับเขยื้อน ทำได้แต่เพียงปิดตาหอบหายใจถี่ ๆ เฝ้ารอคอยเวลาที่หนังเลิก

 

มือของสิงหาสัมผัสโดนปลายนิ้วของเธอ แล้วร่างสูงก็เอนหน้ามากระซิบไต่ถาม

 

“...หนาวเหรอ”

 

ศรันฉัตรส่ายหน้าเบา ๆ แค่เพียงส่ายหน้าก็ทำอาการปวดร้าวแย่ลงไปอีก ณ ตอนนี้เธอปรารถนาเพียงจะได้ออกจากโรงหนังให้เร็วที่สุด

 

“เราออกไปรอข้างนอกก่อนนะ”

 

เธอกระซิบตอบ หันไปขอโทษคนข้าง ๆ แล้วรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพาตัวเองออกจากโรงได